MONNIKENWERK

200501241JH/LH Ik vervolg mijn brief van vrijdag. Na brief ONTWIJKEND REAGERENDE BEMINDEN te hebben verzonden ben ik met de trein van 13.10 naar Wellecom gegaan. Bij aankomst in Dieren stapte een dame uit die mij opmerkelijk vriendelijk toelachte. Ik zou haar op de terugweg opnieuw ontmoeten… In de sauna in Wellecom werd ik door Marianne ontvangen. Zij gaf mij sleutel 91. Dit deed mij uiteraard denken aan mijn afscheid van Nieuw Elan in dat jaar. Althans in formele zin. In de sauna sprak ik met Erik van der Meer over de reizen die ik in mijn jonge jaren heb gemaakt vanwege het feit dat mijn vader bij de Nederlandse Spoorwegen werkzaam was en ik dus vrij reizen had in bijna heel Europa. Dit heeft ertoe geleid dat ik bijna altijd alleen op reis ging. Dat had zijn voordelen en zijn nadelen. Het nadeel is dat ik er nooit een goede relatie aan heb kunnen overhouden. Want niemand van mijn vrienden en vriendinnen was in staat om mee op reis te gaan. Het voordeel was dat ik hierdoor veel landen, culturen en talen heb leren kennen in de tijd dat Nederland niet verder keek dan zijn eigen grenzen. Gesprekken voeren met andersdenkenden is hierdoor altijd één van de meest wezenlijke elementen in mijn leven gebleven. En contacten leggen. Zo raakte ik ook in gesprek met een jonge moeder uit Schaarsbergen die op ‘een hutje op de hei’ woont. Wij spraken over de ‘selffulfilling prohecy’. Tot nu toe heeft die bij mij altijd nog gewerkt. Mijn zelfbeeld is als van een machinist op een trein met legio wagons achter zich aan en wie wil meerijden kan instappen. Graag zelfs. De jonge moeder vertelde dat zij op de boot van IJmuiden naar Newcastle heeft gewerkt. Hierdoor heb ik haar in kennis gesteld van de brief die ik op 28 december 1999 persoonlijk op Balmoral Castle heb afgegeven voor Prins William. Enige tijd later werd de sauna betreden door Angelique uit Warnsveld met de kreet “Hé. Mijn Heer Van der Heyden!” Na afloop heb ik met haar gesproken over de butleropleiding die ten tijde van Margit en Pim Kaper op Paleis Huis de Voorst in Eefde werd gegeven met onder meer gastdocent Paul Burrell. Ik heb haar het hele verhaal verteld rond de limmerick die ik Margit per email heb doen toekomen:

Er was eens een dame in Eefde Die heel wat bijzonders beleefde Haar man genaamd Pim Was vreselijk slim Totdat hun butler uit Kensington beefde.

Ik had Angelique ook verteld dat de astroloog mij had geadviseerd zakelijk en privé te scheiden. Tijdens de volgende saunaronde was het druk in de cabine. Bij het binnengaan maakte ik een saluerend gebaar. “Ik heb u zo al eens eerder zien salueren, mijn heer Van der Heyden” reageerde hierop de heer met wie ik al eerder de week heb afgesloten aan de bar. “U nam toen alleen niet de houding aan”. “Waar was dat dan?” “In Apeldoorn”.”In de Tuinmanslaan mischien?” “Ja”. “Bij Pieter en Margriet?” “Ja”. “Dat kan ik mij inderdaad nog herinneren. Dat was op 29 juni 1997. Ik heb daar toen nog een officiële brief afgegeven. Op officieel briefpapier. Ik hoor die marechaussées nu nog fluisteren: “Daar komt hij aan”.” Om 15.58 ben ik weer naar de bar gegaan.