DÍA DEL ESPAÑOL CIUDAD DE MÁLAGA

De horoscoop van vandaag van de Maagd: Als u meer de aandacht wilt trekken moet u misschien iets aan uw uiterlijk veranderen. Een promotie of kans te laten zien wat u kunt kan winst opleveren. Er komt een eind aan een riskante situatie die een fysieke of mentale uitdaging is. En van de Schorpioen: Vroege vogels kunnen een negatieve sfeer ervaren; zet gezellige muziek aan als u thuis bent en dans u door de dagelijkse besognes heen. Ook iets in huis veranderen kan een sombere stemming verdrijven. Creatief werk gaat u vandaag makkelijk af.

Ik ben niet thuis gebleven in verband met de Día del español Ciudad de Málaga. Vanmorgen heb ik een bezoek gebracht aan Biofac in Arroyo de la Miel en nadien een English breakfast genuttigd en met de beelden van de inhuldiging de beelden van de inhuldiging van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima nog vers in mijn geheugen genoten van de Oostenrijkse walsen en de dansende fonteinen van Arroyo de la Miel. Met de trein van 11:45 ben ik met The Kingmaker in gedachten naar Málaga María Zambrano gereisd. Aankomst 11:45. Vandaaruit een flinke wandeling gemaakt. Kort bezoek aan het Oficina de Turismo aan de Avenida Cervantes  en vandaaruit naar het Museo del Patrimonio Municipal (MUPAM) Museo del Patrimonio Municipal (MUPAM) waar ik werd verwelkomd door Jesús Lledó, María Dolores Arrozpide, presidenta van de Asociación de Centros de Español en Málaga (ACEM) en het management-team van uitgeverij Difusión uit Barcelona , t.w. directeur Detlev Wagner, Neus Sanz, Amaya Nuñez, Responsible de Formación y Comunicación Español como Lengua Extranjera.

Om 13:02 heb ik daar in aanwezigheid van Jesús Lledó kennisgemaakt met burgemeester Francisco de la Torre. De bijeenkomst begon met een rondleiding door het museum met de cursisten van de bij de ACEM aangesloten instituten. Van 14:00 tot 14:40 werden deze cursisten door Jesús in de Salón de Actas van het museum in de gelegenheid gesteld een fragment voor te lezen uit de Don Quijote van Cervantes. Ook mij werd de eer vergund een deel uit het eerste hoofdstuk voor de groep voor te lezen uit de Spaanstalige versie van het boek. Voor beter begrip citeer ik hetzelfde fragment op pagina 28 uit de Nederlandse vertaling van Barber van de Pol.

“Hierna ging hij zijn knol bekijken, en al was het beest schonkiger dan een vierkante reaal en had het meer gebreken dan het paard van Gonella dat tantum pellis, etossa fuit, hem kwam het voor dat zelfs Alexanders Bucephalus of Babiëca, dat van de Cid, het niet evenaarde. Vier dagen lang dubde hij over de naam die hij het zou geven: want – naar hij zichzelf voorhield – het ging niet aan dat het paard van zo’n beroemde ridder en zo uitnemend van zichzelf zomaar een naam had; dus deed hij zijn best het er een te geven waaruit zowel bleek wat het was geweest (un rocín antes) voor het van een dolende ridder werd, als wat het nu was; het was immers niet meer dan eerlijk dat wanneer de heer van staat wisselde, het paard meeveranderde en een roemruchte, klinkende naam kreeg in overeenstemming met zijn nieuwe rang en bedrijf; en na vele namen die hij met zijn rijke verbeelding bedacht, schrapte en verwierp, langer maakte, doorstreepte en in ere herstelde, kwam hij er uiteindelijk toe het Rocinant(e) te noemen, volgens hem een nobele en welluidende naam die alles zei over wat het was geweest toen het nog een gewone knol was, te weten de nummer één van alle knollen ter wereld.

Toen hij zijn paard, nog wel zo naar tevredenheid, een naam had gegeven, wilde hij zichzelf er ook één geven, en hierover dacht hij nog eens een week na, tot hij zich tenslotte Don Quijote noemde, waaruit, als gezegd, de auteurs van deze ware historie hebben afgeleid dat hij beslist Quijada moet hebben geheten en niet Quesada, zoals anderen hebben beweerd. Maar omdat hij zich herinnerde dat de dappere Amadis er niet tevreden mee was geweest Amadis zonder meer te heten, maar de naam van zijn rijk en geboorteland er bij wijze van eer aan had toegevoegd en zich Amadis van Gallië had genoemd, voegde hij, als goede ridder, aan de zijne de naam van zijn geboortestreek toe en noemd zich Don Quijote de la Mancha, waarmee hij naar zijn mening zijn komaf en geboortesteek heel natuurljk tot uitdrukking bracht en de laatste eerder door er zijn bijnaam aan te ontlenen.”

Jesús had mij geen beter fragment kunnen toekennen. Want na afloop van deze sessie zijn wij samen gaan lunchen op één van de terrassen van de prachtig vernieuwde kade van de haven van Málaga. Ik heb Jesús daarbij in kennis gesteld van ons gesprek dat op 22 april 1992 in Noordwijk over de wijze waarop ik mijn echtscheiding had geregeld en jouw vraag “En wie krijgt de auto?”. Daarop heb ik Jesús laten weten dat ik die auto heb omgedoopt in mijn Mazda Rocinante.

Tijdens deze lunch hebben wij verschillende onderwerpen diepgaand doorgesproken uit mijn Plan de Empresa Instituto Cervantes Benelux. Onder meer inzake ons idee rond EEN AVOND AAN ZEE, ofwel UNA NOCHE AL MAR in het GRAN HOTEL CERVANTES in Torremolinos. Het deed mij derhalve deugd na onze wandeling langs een in Málaga bekend advocatenkantoor om 17:00 uur onze collega IDA WILLADSEN aan te treffen met een groepje docenten van het Malaca Instituto. Wij waren te gast bij de bijeenkomst ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van uitgeverij Difusión en werden daarbij welkom geheten door María Dolores Arrozpide (Presidente van de ACEM), D. Damián Caneda Morales (locoburgemeester en wethouder van toerisme, cultuur, sport, onderwijs en jeugdzaken), Detlev Wagner (directeur uitgeverij Difusión) en Jesús Lledó.  In de zaal nam Ida Willadsen de centrale plaats in op de voorste rij. Dat is geheel in overeenstemming met het door mij voorgestelde organogram. Van 17:15 tot 19:30 vonden twee presentaties plaats, t.w. El foco en la forma léxica door María Dolores Chamorro Guerrero uit Granada en Los materiales de ELE concebidos como carta de navegación door Neus Sans Baulenas. Nadien heb ik met een groepje docenten deelgenomen aan een wijnproeverij in het Museo del Vino de Málaga en een feestelijke afsluiting in het LICEO in de binnenstad. Met de laatste trein van 23:30 ben ik na Jesús Lledó te hebben bedankt voor de genoten gastvrijheid naar Torremolinos teruggekeerd. In verband met capaciteitsgebrek heb ik de foto’s die ik heb gemaakt helaas niet in dit verslag kunnen opnemen.