GEORGE ALEXANDER LOUIS

Deze dag zijn wij op excursie gegaan om 9:00 uur met twee bussen vertrokken vanuit de Residencia van de Universiteit van Zaragoza. Ruben Comadina heeft met zijn eigen auto gereden. Om 9:40 kwamen wij aan bij het klooster van San Juan de la Peña. Bekend van ‘De kracht van het geloof’ uit 1990. Daarom heb ik mijn voormalige echtgenote en mijn twee zoons vandaaruit een foto van het oude klooster per email gestuurd. Helaas ben ik al het videomateriaal van ons bezoek aldaar in 1990 kwijtgeraakt. Het was daarom een uitstekende gelegenheid om dat nog een keer opnieuw te filmen. Na een uitgebreide uiteenzetting over de geschiedenis van het klooster werden wij met een klein tenderbusje naar het hoger gelegen nieuwe klooster getransporteerd. Dat klooster is thans geheel verbouwd tot een modern museum waarin de geschiedenis van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela op fijnzinnige wijze in beeld is gebracht. Het vertrek vanuit San Juan de la Peña naar de plaats Ansó was voorzien om 12:30. Daarom was ik ook op dat tijdstip bij onze bus aanwezig. De rest van het gezelschap arriveerde echter een uur later. Met het gevolg dat wij pas om 13:30 uur konden vertrekken. Dat blijft klaarblijkelijk een diepgeworteld structureel probleem bij deze ‘hispanos’. De enige Spaanse die wel op tijd aanwezig was in de bus was Consuelo Hernández Carrasco uit Murcia. Dat gaf ons de gelegenheid om samen de problematiek rond Willem de Zwijger en zijn genealogische nazate Diana Spencer nog eens door te spreken onder het motto ‘Waarover zwegen zij?’. Ten gevolge van de vertraging was het niet meer mogelijk volgens planning anderhalf uur in Ansó  te vertoeven en zijn wij direct naar het restaurant ‘La Borda Nadal’ gereden aan de Carretera de Zuriza. Het werd een prachtige rit langs de Río Aragón die de prachtige vakantie van 1990 deed herleven. Ik heb mij daarbij wel gerealiseerd dat de Pyreneeën  uiteindelijk de scheiding vormden van mijn belevingswereld en mijn toenmalige echtgenote. Een ‘scheidingsgebergte’ dus, zoals de Sierra de Guadarrama ook wel wordt aangeduid met Kastiliaans Scheidingsgebergte. Het restaurant La Borda Nadal is gelegen aan een snelstromende rivier en een prachtige ‘prado verde’ als uit de La Galatea van Cervantes. Ik heb een tafel gedeeld met Gerrit en Marjolijn Beekman, Hartmut Stoesslein en María Pilar García-Escudero Domínguez de Arimoto. Met Pilar vooral oude herinneringen opgehaald met mijn smartphone. Na deze herderlijke maaltijd zijn wij naar Ansó gereden. Er waren tien minuten uitgetrokken voor het bezoek. Maar de burgemeester van het dorp stond ons al op te wachten en stelde het op prijs als wij iets langer zouden blijven. In de plaatselijke kathedraal stond namelijk al een groep van de plaatselijke orgelvereniging op ons te wachten. Bij het binnentreden van de kerk werd schitterende orgelmuziek voor ons ten gehore gebracht alsof wij de Domkerk in Utrecht betraden tijdens een belangrijke plechtigheid. Helaas was op dat moment de batterij van mijn videocamera leeg en heb ik tien minuten de tijd genomen om hem op te laden bij een plaatselijke kruidenier. Bij terugkeer in de kerk  was het orgelconcert net ten einde. Reden waarom ik mij bij de burgemeester heb verontschuldigd en hem de oorzaak van mijn afwezigheid uiteengezet. Ik ben nadien met hem en de rest van de groep in ons kielzog meegewandeld naar het plaatselijke Centro de Interpretación de Ansó waar ik de batterij kon opladen. Tijdens de wandeling wist de burgemeester nog veel interessante verhalen te vertellen van dit dorp dat op de grens ligt van Aragón en Navarra . Deze streek is immers de wieg van het Koninkrijk Spanje. Vanuit Ansó zijn wij naar het klooster San Pedro de Siresa gereden in het dal  van Hecho in de omgeving van de Valle de Roncal waar wij in 1974 zijn geweest. Ondanks het feit dat wij daar om 18:00 uur werden verwacht en wij daar uiteindelijk om 18:50 arriveerden werden wij daar door de plaatselijke gids opgewacht voor een rondleiding door het klooster tot 20:00. Het was werkelijk de moeite waard. Maar helaas lieten mijn energiebronnen het afweten en heb ik voortijdig afgehaakt om plaats te nemen op het terras van het plaatselijke café op soortgelijke wijze als na onze bezoeken aan het klooster van Guadalupe op donderdag 26 juli 2001. Daar vernam ik op mijn smartphone de naam van mijn nieuwe Britse erfgenaam: George Alexander Louis Prince of Cambridge. Dit heb ik aan het thuisfront langs electronische weg medegedeeld, waarna wij om 20:30 via Santa Cilia de Jaca naar Jaca zijn teruggekeerd. De gehele excursie heb ik thans op video vastgelegd.