AA 93 EN DE BRUG NAAR DE TOEKOMST

Liesbeth, Na verzending van 20140920 2TheLoo heb ik de herdenking gezien van Market Garden in Driel. Het heeft heel veel bij mij losgemaakt. Vooral bij het horen spelen van het lied Blijf bij mij Heer, want de avond is nabij. Hoeveel tijd ik nog heb weet ik niet. Maar dit zijn wel momenten om oude herinneringen te beschrijven. Vooral voor het nageslacht. Mijn kleinzoon Lucas belde voor mij daarom vanmorgen op het juiste moment. Mijn vader had een nicht in Driel. Zij had haar eerste echtgenoot verloren tijdens een Duitse razzia in Putten op de Veluwe. Zij was een dochter van de oudste zus van mijn grootvader Willem Frederik van der Heijden die bijna honderd jaar oud is geworden. Dat was Petronella van der Heijden. Geboren op 29 januari 1888 in de toenmalige gemeente Valburg. Zij werd in de familie aangeduid met de koosnaam “Tante Pietje”. Wij hielden veel van haar. Zij was een opmerkelijke persoonlijkheid met een onvoorstelbaar geheugen. Zij woonde in één van de oudste boerderijen in de Betuwe in Herveld. Ik ging altijd graag bij haar op bezoek. Op de fiets vanuit Nijmegen. En later ook met de auto. Zij had mij immers zoveel te vertellen. Wat een mens in honderd jaar meemaakt staat niet in een geschiedenisboek. Maar ik kan mij haar verhalen nog goed herinneren. Onder meer over de gefusilleerde echtgenoot van haar dochter. Ook met mijn ouders maakten wij regelmatig een fietstocht door de streek. Bij Driel staken wij dan met de veerpont de Rijn over naar de Westerbouwing. De Westerbouwing is in mijn dossier vermeld in 19990711 Vuelve Usted en septiembre, 19990712 Even Apeldoorn bellen, 19991215 Autoweg, 20091222 Beelden en geluiden van Diana’s uitvaart en 20110329 If you want me you take me for what I’m worth. Ik ging daar ook vaak alleen fietsen in de tijd dat ik mijn HBS-B-diploma had gehaald aan het Nijmeegs Lyceum. Dan ging de tocht vaak naar de Joan Beukerweg 10 in Renkum. Naar de familie Bies. Zij hadden twee dochters: Roosen Lia. Toen mijn ouders nog leefden heb ik Roosnog een keer bezocht. Zij heeft mij toen laten weten dat zij Balmoral Castle had bezocht. En zo ben ik daar ook terecht gekomen. Zo werkt dat nu eenmaal. Inspiratie komt altijd voort uit persoonlijke contacten en het uitwisselen van persoonlijke ervaringen. Toen ik in 1976 mijn eerste Spaanse lessen ging geven in Arnhem reed ik vanuit Wijchen in mijn appeltjesgroene Mazda 323 altijd langs Hartenstein in Oosterbeek. Die plek heeft mij altijd geïntrigeerd.  Vanuit deze achtergrond ga ik over tot de orde van de dag teneinde vast te stellen welke documenten op mijn website thans onder de aandacht zijn (gecommuniceerd aan geadresseerden). Hoe meer ik er nu over nadenk worden zaken mij steeds duidelijker.  Ten tijde van het Bombardement_op_Nijmegen werkte mijn moeder in een confectie-atelier in Arnhem. Dat bedrijf heette COJO en haar chef was Herman Bies uit Renkum. Ik heb zeer dierbare herinneringen aan die mensen. Herman Bies was lid van de damclub in Huissen. Maar met dammen won ik altijd.  Ik heb er ooit een week gelogeerd. Zij hielden wel van een grapje. Aan het eind van mijn verblijf heeft mijn vader hem op mijn verzoek een knalsigaar gegeven. Dat was lachen. Daar moest ik vandaag aan denken toen Lucas mij belde. Want Lucas houdt ook van zo’n grapje. De appel valt niet ver van de boom.Tot ziens in Brummen of Soestdijk.