DENNIS VERBAAS UIT LISSE

Aansluitend aan mijn bericht 2017/08/15/petra-koek/ gaat mijn aandacht thans uit naar “Eerste video sprookjeshuwelijk Nederlander getrouwd met Maleisische prinses Gisteren, 10:16 JOHOR BAHRU – Dennis Verbaas uit Lisse is maandag in het Bukit Serene paleis in het Maleisische Johor Bahru in het huwelijk getreden met prinses Aminah. Zij is de enige dochter van sultan Ibrahim van de Maleisische deelstaat Johor. Bij de plechtigheden waren onder meer haar vader, familieleden en goede vrienden aanwezig. Ook de vader van Dennis Verbaas en zijn broer en zus woonden de ceremonie bij. Het koninklijk persbureau meldde dat de bruidegom naar de eerste verdieping van het paleis werd geleid waar de ringceremonie werd uitgevoerd. In een speciale kamer schoof Verbaas de trouwring om de ringvinger van Aminah. Lees ook: Grote dag voor Dennis Het echtpaar betoonde vervolgens hun respect door de handen van beide ouderparen te kussen, evenals die van hun tantes en ooms in de hoofdlobby van het paleis. In Johor Bahru, de hoofdstad van het sultanaat, zijn de straten versierd. De bevolking kon een deel van de plechtigheden volgen op grote schermen die in de stad zijn opgesteld.….. Hoewel de Nederlander zijn schaapjes dankzij zijn schoonfamilie wel op het droge heeft, wil hij – momenteel is hij in dienst bij een toonaangevende onderneming in vastgoedontwikkeling – blijven werken. Iets waar vader Martin vroeger altijd op heeft gehamerd.” Zo blijft de nuchterheid van de Bollenstreek zelfs in het sprookje van Johor gewoon overeind.”

In dit verband memoreer ik mijn documenten waarin Lisse is vermeld.

27 augustus 1993:Op 24 februari 1992 had ik een gesprek met L. gehad in Noordwijk. Ik had inmiddels gewerkt aan mijn bedrijfsplan Instituto Cervantes en heb daar van haar toen een goede feedback op gekregen. Ik was daar erg gelukkig mee. Daags hierna, op 25 februari dus, heeft E. in onze relatietherapie tot echtscheiding besloten na een aantal suggestieve vragen van haar therapeut waar ik geen antwoord op kon geven. Ik heb de moed toen opgegeven en besloten de zaak maar op een nette manier af te werken en heb nadien het vertrouwen in die therapeut opgezegd, na tien maanden inspanning voor joker te hebben gezeten. Op 22 april, de dag waarop het echtscheidingsvonnis zou worden uitgesproken, heb ik een bezoek van de Lions aan de Keukenhof in Lisse gecombineerd met een gesprek met L. in Noordwijk . Ik heb haar toen op de hoogte gebracht van onze scheiding. Niet meer en niet minder. Daarna hebben we het reisschema van mijn Spanjebezoek doorgenomen. Ik was immers met L. overeengekomen dat ik in het kader van mijn Cervantesplan kon beschikken over het relatienetwerk van het voormalige Nieuw Elan Spanjeproject en ik vond het in dat licht correct om dat met haar te bespreken.

Gevolgd door 29 berichten beginnend met 12 december 1993 De langste brief van het jaar 1993: Opgetekend in mijn dagboek: 22 april 1992 – De dag van het vonnis Gisteren met de Lions naar de Keukenhof. Schitterend. Een prachtige blauwe lucht en alle kleurschakeringen. De laatste dag van ons huwelijk, volgens de wet. Gegeten in De Nachtegaal te Lisse. Toevallig, die nachtegaal? Ons huwelijk begon in de Nachtegaalstraat. Getuige van de eerste dag van ons huwelijk was Riet (in het vliegtuig naar Rhodos), ook van de laatste dag. Vanmorgen ontbeten in het pension Bernadette van mevrouw Van Schie in de Quarles van Uffordstraat te Noordwijk. Daarna bloemen gekocht voor het secretariaat én voor Liesbeth. Door de Toekomststraat gewandeld.

En eindigend met Maandag 21 februari 2011 Terug uit Granada: In 1991 heeft Liesbeth mij een loopbaanadvies laten geven door het bureau Psychotechniek in Utrecht. Ik heb gekozen voor ontwikkelen. Opnieuw een nieuwe organisatie. Om te voorkomen dat anderen, zoals eerder was gebeurd, aan de haal zouden gaan met mijn intellectuele eigendommen heb ik toen het handelsmerk Instituto Cervantes gedeponeerd bij het Benelux-merkenbureau. Dat heb ik in de winter van 1992 besproken met de Spaanse cultureel attaché op de Spaanse Ambassade aan het Lange Voorhout in Den Haag. Zij liet mij toen weten dat de Spaanse overheid eveneens bezig was met de oprichting van een Instituto Cervantes. Daar waren toen drie Spaanse ministeries bij betrokken. Ik had echter geen behoefte om van mijn juridisch vastgelegde rechten af te zien en diende mijn collega’s in Spanje daarvan persoonlijk te verwittigen. Mijn toenmalige echtgenote had er echter geen zin in om daaraan mee te werken. Gevolg: echtscheiding geregeld en na een bezoek met de Lionsclub Maarn-Maarsbergen aan de Keukenhof en restaurant De Nachtegaal in Lisse op 21 april 1992 ben ik naar Noordwijk vertrokken en heb Liesbeth de volgende dag (22 april 1992) van mijn besluiten in kennis gesteld en ben een week later voor zes weken naar Spanje vertrokken, zoals je kunt lezen in mijn Reisverslag Spanje april-juni 1992.