MINISTER VAN STAAT WINNIE SORGDRAGER, LOVE LETTERS IN THE SAND, MIJN DOCUMENTEN D.D. 18 NOVEMBER VANAF 1996 EN HET LICHT OP MR E.J. ARKENBOUT

Van de Heer Mr.Drs M. van Hoorn ontving ik de vraag waarom Winnie Sorgdrager benoemd is tot Minister van Staat. Om hier een antwoord op te geven citeer ik uit aangehecht artikel uit de najaarseditie van Democraat D66 de hierin Oranje gekleurde fragmenten die mij terzake persoonlijk aanspreken.

Terwijl Winnie Sorgdrager voor de koffie zorgt, heeft de bezoeker in haar woning in Amsterdam voldoende om naar te kijken. Een omvangrijke boekenkast bijvoorbeeld, en kunst – veel kunst. Trots op eretitel Haar kinderen moesten het wel even googelen, vertelt ze. “Minister van staat is een eretitel. Ik ben er best trots op. Het doet me ook wel wat dat ik op deze manier in de voetsporen treed van Els Borst, die in 2012 werd benoemd”. Samen met oud-ministers Sybilla Dekker en Jaap de Hoop Scheffer treedt ze toe tot een select gezelschap van vooraanstaande oud-politici en oud-bestuurders. Over de functie, waar een diplomatiek paspoort bij hoort, wordt wel gezegd dat men er veel voor moet weten, maar weinig voor hoeft te doen. Maar de functie kan allure krijgen door omstandigheden. Voor het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima onderhandelde minister van staat Max van der Stoel bijvoorbeeld over de aanwezigheid van de omstreden vader van de bruid, Jorge Zorreguieta. Met succes: hij kwam niet. Maar niet alle inzet wordt aan de grote klok gehangen. “Ik weet dat Els Borst een aantal keer op reis is geweest, of bij ontvangsten aanwezig was. Maar het is geen baan waar je in je agenda rekening mee moet houden.” Tot dit voorjaar was Sorgdrager lid van de Raad van State. Ze is blij met de benoeming van partijgenoot Thom de Graaf tot vice-president van het hoogste adviesorgaan van ons staatsbestel. “Burgers, maar ook politici, zijn zich vaak niet bewust van de belangrijke rol van de Raad. Elke wet moet eerst langs de Raad voor advies. Ik heb met veel plezier meegedacht en geschreven aan de adviezen. Toen ik daar twaalf jaar geleden kwam, was het taalgebruik niet erg toegankelijk. De Raad is nu moderner, meer naar buiten gericht en de taal is minder hermetisch geworden. Dat geldt ook voor de uitspraken van de Afdeling Bestuursrechtspraak.” Onverzettelijk rolmodel Sorgdrager was één van de eerste vrouwelijke officieren van justitie en advocaat-generaal; de eerste vrouwelijke procureur-generaal én de eerste vrouwelijke minister van Justitie – in het eerste ‘paarse’ kabinet Kok (19941998). Bij medisch-ethische kwesties en drugsbeleid had ze veel te maken met partijgenoot en minister van Volksgezondheid  Els Borst. Haar doorzettingsvermogen en onverzettelijkheid heeft Sorgdrager meegekregen van thuis. Ze is een kind van de wederopbouw, geboren in 1948. Haar vader werkte als krijgsgevangene aan de Birmaspoorweg, haar moeder zat in een Japans vrouwenkamp in Indië. Het magazine HP/de Tijd schreef in 2012 Waren er in de jaren negentig parlementair journalisten die niet verliefd waren op Justitieminister winnie Sorgdrager? En over de ruzie met Arthur Docters van Leeuwen, die tijdens haar ministerschap voorzitter was van het College van Procureurs-Generaal: Nooit eerder beleefde Den Haag een zo realistische krachtmeting tussen een beauty en een beast. “Ik weet nog goed dat ik op het hoogtepunt van de IRT-affaire (over opsporingsmethoden bij zware drugscriminaliteit, red.) met collega-minister Hans Dijkstal de Kamer uitliep (dat weet ik ook nog goed, JH) Stormachtig ministerschap Ook haar ministerschap zal ze niet snel vergeten. Dat was stormachtig. Vooral de crisis met het Openbaar Ministerie, over de mogelijke belangenverstrengeling van een procureur-generaal, vergde veel van haar. “Wat ik het mooist aan het werk vond, was de Europese Unie. Op elk vakgebied is er een Raad van Ministers die op dat terrein beslissingen neemt. Zo is ook het Europese programma voor de aanpak van grensoverschrijdende criminaliteit tot stand gekomen. Je realiseert je dat de loop van de geschiedenis soms door een of twee individuen bepaald worden – in Brussel zag ik dat gebeuren.” Maar ze is geen politiek dier, zegt ze. “Ik ben er achteraf gezien tamelijk naïef ingestapt, nadat Hans van Mierlo mij, tijdens mijn vakantie in Frankrijk, vroeg als minister. Zoeken naar de balans Haar relatie met D66 is ook stormachtig. Ze werd eind jaren zestig lid, maar stapte in de jaren zeventig over naar de VVD. “D66 zat toen echt in het slop, en lokaal in Enschede, waar ik woonde, al helemaal.” Later, toen ze officier van justitie werd, veranderde haar maatschappijbeeld, en zegde ze haar VVD-lidmaatschap op. Om uiteindelijk weer bij D66 terug te keren. Amsterdam wil nog steeds de stad zijn waar alles kan, maar je moet ook je verantwoordelijkheid daarin nemen; het is niet normaal, je houdt een criminele keten met uitbuiting en geweld in stand.”

Mijn reactie: “Ik vraag mij af wat zij met mijn informatie heeft gedaan inzake de tip-, toon- en verkoopregeling. Op die basis heb ik in 1995 mijn declaratie ingediend van Hfl. 73,3 mio. Die is nog steeds niet betaald. Nu trekt de regering €100 mio uit voor de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit. Ze hebben alles op hun beloop gelaten in Den Haag. En Mark Rutte  maakt zich overal als een Jantje van Leiden vanaf. Ik kom hier nog op terug. Ofwel zoals ik ooit op het strand van Noordwijk tegen haar voorganger Ernst Hirsch Ballin heb gezegd: “U hoort nog van mij!”.

Vanuit deze achtergrond memoreer ik aansluitend aan mijn bericht Terugblik op de uitvaart van Don Juan de Borbón Conde de Barcelona en mijn documenten d.d. 17 november vanaf 1992 mijn gevoerde correspondentie op 18 november vanaf 18 November 1996 Business Proposal on behalf of Lady Diana Frances Spencer Princess of Wales18 november 1996 Gele Peter18 november 1996 Faxbericht Uw fax van vandaag ter attentie van de Ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden te Brussel18 november 1996 Faxbericht Miranda ter attentie van mevrouw Jant de Vries van Het Stadhouderlijk Hof te Leeuwarden18 november 1997 Faxbericht Rechtinstandhoudend gebruik handelsmerk ter attentie van Nauta Dutilh Amsterdam18 november 1997 Congress A new relationship between Europe and Spain18 november 1998 John Talen18 november 1998 Halbertsma Pallets18 November 1999 Storm is over.

En mijn dagelijkse verslaglegging op 18 november vanaf 18 november 2002 You’ll never walk alone18 november 2003 Hillary18 november 2004 Aansturing18 november 2005 Op weg naar een nieuwe relatie?18 november 2006 Asociación de Hispanistas de Benelux18 november 2007 I am Vueling 18 november 2009 De ivoren torenDonderdag 18 november 2010 Hispanocommunicatie en Vrijdag 11 november 2011 Empire State Building.

P.S. Instituto Cervantes Benelux  heeft Foco september 2018 van de Vereniging Docenten Spaans in Nederland  in goede orde ontvangen (Bijlagen Foco1 en Foco2)