ZATERDAG 9 FEBRUARI 2019 VAN HOT NAAR HAAR

Aansluitend aan Vrijdag 8 februari 2019 Bezoek aan Ocean Park  begin ik tijdens mijn reis van Hong Kong naar Helsinki met het schrijven van dit bericht om 09:57 HKT op de luchthaven van Hong Kong. Ik werd vanmorgen reeds om 05:43 gewekt door Jasper en Merel. Schatten van kinderen. Maar ook vroege vogels. Om 8:10 zijn we vanaf LOHAS Park Le Prestige naar de luchthaven gereden. De tocht verliep voorspoedig. Het was een warmhartig afscheid bij de incheckbalie. Mijn toestel van Finnair vlucht AY 102 vertrekt om 11:00 HKT. Aankomst Helsinki 15:40 local time. Vertrek vlucht AY 1673 16:25. Dus drie kwartier om over te stappen. Geplande aankomst Málaga 20:05. Totale reistijd 16 uur en 5 minuten. 13:33 HKT Turbulentie. Ik begin met de herlezing van het boek De ochtendgave van A.F.Th. van der Heijden. Het boek begint met de executie van burgemeester Roukens in 1705. Voorvader van Theodorus Roukens (Nijmegen 7 juni 1905 – 2 oktober 1983), echtgenoot van Johanna Christina van den Broek (’s-Hertogenbosch 14 november 1903 – Nijmegen 21 juli 1991). Johanna Christina van den Broek was de oudste zuster van mijn moeder Eliza Maria van den Broek (’s-Hertogenbosch 30 maart 1919 – Beek-Ubbergen 3 maart 2009). Zij woonden gedurende de laatste fase van hun leven op de Doddendaal dat veelvuldig in ‘De ochtendgave’ is vermeld. 14:23 HKT We vliegen nu boven Mongolië. Ik wijd mij thans aan mijn document inzake Hare Majesteit Koningin Beatrix de Nederlanden. De wereld is maar klein. Wij vliegen nu 15.45 HKT in een regio met plaatsnamen als Ulaabaatar, Darkhan, Arvaikheer, Moron en Slyudyanka. Eerder nooit van gehoord. Ik vraag mij af of Theresa May zich al van ons beleidsplan Instituto Cervantes NBLEW heeft vergewist. Ik zag op het Nederlandse NOS Journaal dat zij in Brussel nul op het rekest heeft gekregen. Zij holt van hot naar haar. Maar tot op heden heb ik nog geen enkele zinnige reactie op Ons Plan ontvangen uit het Verenigd Koninkrijk. 17:05 HKT Ik spring van de hak op de tak en ga nu weer naar De Ochtendgave van A.F.Th. van der Heijden. De hoofdpersoon in zijn boek is de heer Caspar Sonmans. A.F.Th. schrijft op de achterzijde van zijn boek:

“Nijmegen, 10 juli 1672. Als in de vroege morgen na de eerste huwelijksnacht van Caspar en Sara de troepen van Lodewijk XIV de stad innemen, verdwijnt de jonge bruid spoorloos. De vraag is: heeft zij haar ‘ochtendgave’ bij Caspar achtergelaten of juist meegenomen naar een onbekende bestemming? Caspar begint een radeloze zoektocht. Zes jaar later, op de dag dat de Vrede van Nijmegen getekend wordt, vindt hij zijn bruid terug in de tijdelijke Franse ambassade als maîtresse van markies Caloyanni. Wat was al die tjd haar werkelijke rol?”

In dit verband denk ik aan mijn brief aan de voormalige Burgemeester van Nijmegen d.d. 23 januari 2000.

Ik heb mijn horloge nu 19:50 HKT reeds ingesteld op de tijd in Málaga t.w.12:50 en mij een plastic glas rode wijn laten serveren. De meeste Chinezen liggen te slapen. Maar voor mij is dit een dagvlucht. Na aankomst in Helsinki ben ik op het toestel naar Málaga overgestapt. Ik kreeg daar stoel 7C. Het toestel zat vol onrustige Finse toeristen. Dat was wel even wennen. Aankomst Málaga 20:36. Per trein van 21:00 naar huis. Bij thuiskomst heb ik onmiddellijk dit bericht verzonden: “aan: Ramon van der Heijden en Femke van der Heijden datum: 9 feb. 2019 21:58 Lieve Ramon, Femke, Jasper en Merel, Wat een fantastische week hebben wij gehad met ons vijven. Ik schrijf dit nu al in het vliegtuig van Hong Kong naar Helsinki. Ik hoop dat jullie niet ziek worden. Ondanks het naderende griepgevoel hebben jullie de moeite genomen om mij naar de luchthaven te brengen. Dat heb ik niet alleen op prijs gesteld, maar ervaren als een long live verbintenis. Tot op het laatste moment hebben we elkaar toegezwaaid. Dat geeft aan hoe intens wij met elkaar zijn verbonden al zitten we aan het andere eind van de wereld. Ik heb elke seconde van mijn bezoek aan jullie tot in het diepst van mijn vezels in mij laten inwerken. Het geeft mij nieuwe inspiratie op de weg die ik al in 1992 ben ingeslagen. Ieder mens komt wel eens op een dood punt in zijn of haar leven. Maar als we dan weer samenkomen ontstaat er nieuwe energie en ruimte om verder te verkennen. In de afgelopen week heb ik heel veel indrukken opgedaan. Het belangrijkste vond ik om deel te mogen uitmaken van jullie ‘daily life’. En daarbij hebben we heel veel leuke dingen gedaan. Mijn gedachten gaan nu in het bijzonder uit naar Jasper en Merel. Leuk om de school van Jasper op een afstand te kunnen zien. Als grootvader ben ik eigenlijk verplicht om hun levensweg verder te kunnen volgen. Het was dus ook een goed idee om mij met dat spelletje te laten kennismaken tijdens het kamperen. Ik ben trots op jullie. Met name op de wijze hoe je als gezinnetje dag in dag uit in een voor heel veel mensen wereldvreemde situatie jullie weg weten te vinden in een heel andere cultuur dan wij in de Benelux en Spanje gewend zijn. Ik ben jullie uitermate dankbaar om mij juist tijdens het Chinese nieuwjaar uit te nodigen. De rituelen met de rode envelopjes van HSBC vond ik wel heel bijzonder. Dit was een reis ‘that will never be extinguished from my mind’. Liefs (O)Pa”