EEN PREDIKANT UIT CANADA

Na verzending van mijn bericht Spin in het web duizendpootwas ik na het zien van de zwarte rouwrand om de foto’s bij de Inleiding van mijn beleidsplan van plan om een necrologie te schrijven ter nagedachtenis aan de vele steunpilaren die ons sinds 1991 zijn ontvallen. Nadat ik echter vanmorgen na het zien van Trijntje en Huub Oosterhuis in Theater Carré met Constantijn en Laurentien in de zaal weer met de trein van 08:55 vanuit Montemar naar Los Boliches was gereisd voor de wekelijkse Nederlandse kerkdienst wachtte mij echter een verrassing in het contactblad juni-juli 2019 Nr. 227 pagina’s 5 en 6. Ik citeer:

“EVEN VOORSTELLEN Elsina en ik wonen in Langley, British Columbia in Canada. We zijn beiden in Nederland geboren en als kinderen geëmigreerd met onze ouders. Ik ben weer naar Nederland teruggekeerd om theologie te studeren. Elsina kwam ook naar Nederland omdat we in die tijd verkering kregen. We zijn in Nederland getrouwd. Onze eerste twee kinderen zijn in Zwolle geboren. Elsina heeft in het Sophia ziekenhuis gewerkt als verpleegster. Na het terugkeren naar Canada ben ik eerst godsdienstleraar geweest en daarna 28 jaar predikant. Inmiddels ben ik nu bijna twee jaar emeritus. Beiden spreken wij goed Nederlands, ook al is het misschien het Nederlands van de jaren zeventig. In het verleden ben ik een paar keer voorgegaan in een Nederlandse dienst. We hebben vijf kinderen en 13 kleinkinderen. Vier wonen dicht bij ons in Langley. Een dochter woont met haar gezin in Halifax, Nova Scotia aan de andere kant van Canada. Wat buitenlandse ervaring betreft, ik ben zeven keer twee weken in Ukraine geweest om theologie te doceren. Ik heb dit ook een keer mogen doen in Roemenië en Indonesia. Voor kerkelijke zaken heb ik ook mogen reizen naar Nieuw Zeeland, Zuid-Afrika en Wales. Elsina gaat soms met mij mee. Meestal echter, lukt dat niet vanwege haar werk. We zijn in februari 2017 twee weken bij Jan en Olga geweest in Benalmádena. Zoals de meesten van jullie misschien weten, Olga is mijn enigste en liefste zuster. Elsina en ik zien er naar uit om drie weken in jullie midden te mogen verblijven. Ik zie er ook naar uit om te mogen voorgaan in de erediensten. Ik zou zeggen: Tot straks! En: Gode bevolen! Dick en Elsina Moes”.

Het ziet er dus naar uit dat het geen toeval is dat er thans ook appelmoes verkrijgbaar is in de Spaanse supermarkten. In dit verband denk ik terug aan een volleybalpartijtje in het voorjaar van 1991 in de sporthal van het Rijnlands Lyceum in Oegstgeest. Mijn allerbeste collega zat bij die gelegenheid op de tribune en na afloop zag zij mij op het schoolplein lopen, stopte haar auto en zei mij “Stap maar in en laat de rest maar lopen”. Vanaf dat moment heb ik altijd voor de troepen uit gelopen. Deze collega kwam ook uit Canada. Uit Toronto om precies te zijn. Ze is daar geboren op 13 september 1956. Haar oom Job Drijber is burgemeester geweest in Zwolle. Daar is op 1 september 1989 ook mijn indertijd voorgestelde Spanjeproject van start gegaan in Hotel Wientjes. Over de wijze waarop dat project ten uitvoer is gebracht ben ik nooit gelukkig geweest. Met name toen ik vervolgens inzicht verkreeg in betrouwbare en onbetrouwbare netwerken. Ook de in mijn faxbericht van 9 september 1996 vermelde functionaris is daar Comissaris van Politie geworden met diens kantoor in de onmiddellijke omgeving van Hotel Wientjes. Met British Columbia heb ik een bijzondere band omdat daar mijn uitgever Trafford Publishing oorspronkelijk was gevestigd. Daarom memoreer ik mijn documenten waarin British Columbia is vermeld, t.w. Lady Diana Frances Spencer, My Queen of England and Wales, Letters to Diana on behalf of Joti Bryant of Trafford Publishing in Victoria British Columbia, Volledige loyaliteit, Hernieuwd bezoek aan Harrods?,  Hartenstein, ‘t Goude Hooft, An invitation from Royal Bank of Canada en Book Expo Los Angeles op 29 mei 2008.

Vervolgens heb ik de kerkdienst onder leiding van Ds Jan van Pijkeren met grote belangstelling gevolgd. Mevrouw Grada Hildering verrichtte de schriftlezingen uit Samuel, Openbaringen en Johannes. De preek van Dominee van Pijkeren was indrukwekkend. Hij weet de kerkgangers elke week opnieuw te boeien door in te gaan op actuele gebeurtenissen en vervolgens verbindingen te maken met verhalen uit het eerste en het tweede testament. Vandaag ging het over verdeeldheid en eenheid in de kerk in aanloop naar Pinksteren. “Er is slechts één Heilige Geest” aldus Dominee Van Pijkeren. “Er zijn dus geen twee Heilige Geesten”. Daarbij memoreerde hij ook de vierhonderdste verjaardag van de Nationale Synode van Dordrecht die afgelopen week is gevierd en waarna alle deelnemende gezindten een ‘Acte van Verbondenheid’ hebben ondertekend. Dat was ook het hoofdthema van de Kersttoespraak 2018 van Willem-Alexander. Hierover hebben wij na de dienst nog even kunnen nafilosoferen. Nadat alle deelnemers aan de dienst het terras van cafetaría Manila hadden verlaten heb ik daar vanaf 12:16 opnieuw een English breakfast genuttigd. Ik werd bediend door een Spaanssprekende Engelsman uit Brighton en heb hem laten weten dat ‘het derde testament’ tot op heden nog niet is vrijgegeven door The Government of the United Kingdom. Na te hebben afgerekend ben ik naar de jachthaven van Fuengirola gewandeld en ben vandaaruit weer eens sinds lange tijd met de Starfish van 13:30 naar Benalmádena gevaren. Dat is hier te zien. Na aankomst om 14:30 ben ik door de Puerto Marina gewandeld. Een opmerkelijke verschijning was de man met de papegaai op de schouder. Vanaf de bushalte tegenover bar St. Andrews ben ik met bus 121 uit Mijas om 14:52 naar Torremolinos teruggekeerd.