MIJN FEEDBACK OP ‘DE STAAT VAN LEIDERSCHAP’

Aansluitend aan De droom van Johannes geef ik langs deze weg graag feedback op De Staat van Leiderschap.

Opmerkelijk vind ik op minuut 37:07 de uitspraak ‘na corona’. Ik zou eerder spreken over ‘nadat Covid 19 is overwonnen’. De term ‘corona’ voor een pandemie wordt hier in Spanje niet in dank ontvangen. En mijns insziens zeker niet door het Spaanse Koninklijk Huis. De presentatie van Marcel van Roosmalen past op geen enkele wijze in het positieve toekomstbeeld dat ik altijd heb geschilderd. Het is een kwestie van denken. Een tegenstelling van wit en zwart. Precies waarover wij woensdagmorgen hebben gesproken in het Holland Huis.

Wij gaan niet allemaal dood. Dat is het meest zwarte scenario waarover Johannes zich vermoedelijk al druk heeft gemaakt zo’n 2000 jaar geleden. En de mens bestaat nog steeds. Ik moet altijd wennen aan al die zwartdenkers. Er ontstaat altijd weer nieuw leven. Voor de goede orde: Ik heb al jaren ‘hybride’ gewerkt. Vanaf het moment dat ons informatiesysteem van Minihouse in Gouda in onze organisatie is geïmplementeerd. Dat bood mij de mogelijkheid om vanuit mijn huis aan de Plattenberg 2 in Maarn onze organisatie te blijven aansturen. Zelfs tijdens crisissituaties. Natuurlijk denk ik na bij wat Marcel van Roosmalen heeft gezegd vanaf een papiertje dat hij zorgvuldig zal hebben voorbereid zoals ik dat ook ken van de presentaties van onder meer Sara Saz en Feliciana Palacios tijdens onze congressen van de Asociación Europea de Profesores de Español.

Men zoekt klaarblijkelijk houvast in het geschreven woord. Zonder het publiek in de ogen te kijken. Op zich is daar niets mis mee. Mijns insziens een typische Baakbenadering om het probleem helder te stellen om van daaruit te gaan werken naar de oplossing. Totdat het volgende probleem zich aandient.

Ik doe niets anders dan leiding geven op afstand. Dat ben ik altijd gewend geweest. Dat is al in 1979 begonnen vanuit een zolderkamer aan de Nachtegaalstraat 28 in Wijchen. Ik moet daarbij toegeven dat het directe contact met mijn mensen mij lange tijd heeft ontbroken. Daarom ben ik ook blij met het kringgesprek waaraan ik woensdag in het Holland Huis in Torremolinos heb mogen deelnemen. Het zijn uiteindelijk de mensen die een organisatie maken en dat begint vaak in een heel klein kringetje. Maar dat kringetje kan zich steeds verder uitbreiden en daar heeft Johannes vanaf Patmos al een begin mee gemaakt.

Digital Transformation bij Unilever doet mij in dit verband direct denken aan het computerbedrijf Digital uit Utrecht dat indertijd de Central Processing Unit CPU op mijn kantoor in Zeist heeft geïnstalleerd. Het was hetzelfde computersysteem dat ook op de Baak werd gebruikt onder verantwoordelijkheid van Minihouse in Gouda. De gesignaleerde problematiek is voor mij dus zeer herkenbaar.

AFAS Leusden heeft thans 600 medewerkers. Ik heb niet het genoegen gehad om al mijn medewerkers in vaste dienst te nemen zoals dat binnen het systeem geldt voor AFAS en Unilever. Het concept blijft echter gelijk. Het doet mij deugd dat Marcel Wintels het gesprek vanaf zijn stoel heeft gevolgd als opvolger van mijn collega’s Harry Starren, Liesbeth Halbertsma en Ruud van der Zalm.

In het verhaal van Britt Breure herken ik mijn tijd gedurende mijn werkzaamheden voor Nieuw Elan in Hoofddorp. In verband met de fileproblematiek vertrok ik toen ook zo vroeg mogelijk in mijn Mazda 626 vanuit Maarn naar mijn werk in het Holland Office Centre om daar als officemanager aanwezig te kunnen zijn voordat ons personeel daar aan het werk ging. Ik denk daarbij nog terug aan het tegeltje dat ik van een van onze secretaresses tijdens mijn verjaardag heb ontvangen met het opschrift ‘Als ik weer zo’n aanval van hevige werkdrift krijg ga ik rustig in een hoekje zitten totdat de aanval over is’.

De opmerking van Britt Breure over de koffieautomaat roept ook veel bij mij los. Ik denk hierbij aan de koffieautomaat op de etage van de faculteit Romaanse talen in het Nijmeegse Erasmusgebouw waar ik indertijd een kleine affiche heb aangetroffen van het instituut Sampere in Madrid waardoor ik uiteindelijk in Torremolinos ben beland als organisatiedeskundige. Een deskundigheid die ik eerder toeken aan een collega wier vader hoogleraar is geweest op dat gebied. Britt Breure van AFAS in Leusden herinnert mij natuurlijk ook aan de laatste keer dat ik Leusden heb bezocht tijdens een bijeenkomst van het NCD ofwel Nederlands Centrum voor Commissarissen en Directeuren op 25 januari 2012.

Leuk dat Britt een voorstander is om veel te gaan sporten. Ik beveel daarbij de Kaapse Bossen rond Maarn van harte aan. Ik heb daar ook altijd veel inspiratie opgedaan. Met name op het heuveltje naast het huis van de familie Wijffels waar ik regelmatig in meditatie ben gegaan. Bij Nieuw Elan werkten wij ook gedeeltelijk thuis en gedeeltelijk op het werk. De projektleiders kwamen na onze verhuizing van Hoofddorp naar de Parallelboulevard in Noordwijk op maandagochtend tijdens de projektleidersvergadering bij elkaar en gedurende de rest van de week waren zij vanuit hun eigen lokatie actief ten behoeve van hun opleidingsprojekten die overal in den lande plaatsvonden. De aansturing vond vooraf op vrijdagmiddag plaats tijdens een bilateraal onderhoud. Gevolgd door de borrel in de Bentley Bar van Hotels van Oranje.

Het Nederlands Saxofoon Octed brengt mij in gedachten terug naar de saxofonist tijdens mijn kerstdiner in Het Stadhouderlijk Hof in Leeuwarden in 1996 en uiteraard ook naar onze helaas overleden voormalige Minister van Binnenlandse Zaken Hans Dijkstal. Het ‘pichi’ van een der saxofonisten is daarbij goed gekozen. ¡Muy Madrileño!

Tenslotte spreken mij de woorden van hoogleraar leiderschap Janka Stoker mij bijzonder aan vanuit haar visie op een organisatie met de vraag ‘wat wil de individuele medewerker terwijl je het hebt over een organisatie. Dan gaat het ook om de vraag hoe werkt het nu uiteindelijk met een team. Of met een afdeling. Of misschien wel met de hele Nederlandse economie’.

Daar draait uiteindelijk mijn hele beleidsplan om. Het spreekt mijns insziens vanzelf dat daarop landelijk beleid kan worden gemaakt. Daaraan is immers al vanaf 5 januari 1991 persoonlijk ontwikkelingswerk voorafgegaan. In dit verband ben ik het ook met hoogleraar economie Harry Garretsen eens dat er steeds naar de korte en de lange termijndoelstellingen moet worden gekeken. Daar heeft Johannes indertijd al een begin mee gemaakt vanaf het eiland Patmos hetgeen wij thans in managementtermen hebben aangeduid als de ‘selffulfilling prophecy’.

Ik dank de Directie van de Baak om mij op deze wijze opnieuw bij ‘het proces’ te hebben betrokken. Het sluit ook aan bij onze bijeenkomst van woensdagmorgen in het Holland Huis waar wij om 12:05 gezamenlijk hebben besloten tot een volgende bijeenkomst op 15 december met ‘de schepping’ als onderwerp. Ik denk hierbij persoonlijk aan mijn voormalige promotor Prof.Dr Hugo de Schepper uit het Belgische Leuven. Vanzelfsprekend vanuit de visie als etymoloog.

Watts in a name?

Vanuit deze achtergrond memoreer ik mijn verbindende elementen d.d. 3 december vanaf 1992 Van der Heijden/Unie BLHP 1996 Marktonderzoek ABN/AMRONieuwe ontwikkelingenVoortgangsrapportageKerstverhaal 2000 Groeten uit Torremolinos 2002 Real Madrid wint wereldbeker 2003 Op weg naar kerst  2004 Investeren 2006 David, Paula and Mary 2007 El Toboso, Asociación de Profesores de Español en Países Bajos en Herman Wijffels 2008 Carlos Roberto Saz Parkinson 2010 Luxemburg buitenspel gezet en 2011 Terugblik op de themadag over pensioenen in het hoofdgebouw van De Unie in Culemborg.

Ik heb uit ‘Goedemorgen Nederland’ begrepen dat er schot komt in de kabinetsformatie met twintig ministers en tien staatssecretarissen en ben dus benieuwd welke minister de portefeuille ‘Cervantes Benelux’ krijgt toebedeeld. Bij mijn vertrek bij de Baak in 1991 heb ik als advies meegekregen uitsluitend met ‘decision makers’ te communiceren. Ik hoop dus dat dat nu succes gaat opleveren.